कागदी कपट्यांची कागदी अगतिकता

भरकटलो, भिरभिरलो

कधी या उकिरड्यावरून त्या उकिरड्यावर
कागदाचाच कपटा मी, वाऱ्यावरतीच विसंबलो

नव्हे मी विहंग, ना मजपाशी पंख
मी काय कपाळ करणार विश्वभ्रमंती, वाजवून शंख!

अनुभूती

पत्त्यांचा महाल

महालात दिवसांचे दालन

रोज या दालनातून पुढच्या काळकाठोडीत

आपणचं सरकायचं, जेव्हा थांबू ती काळरात्र

==

There is a concept that time is stationary and we pass thru the time vs time that moves. I was trying to capture that sentiment and wrote these. Turns out these words are/were already written - Verbatim! #ग्रेस

चातक रोमियो

जे हवे होते मला ते काळजातून गाळले
त्याक्षणीच जणू मी मृत्यूला कवटाळले
दुःख राग लोभ ज्वालामुखीपरी उफाळले
मन, आत्मा, शांती त्यातच सारेच जळले
उरलेल्या राखेने शरीर फक्त मळले

जगतो आता भरून पोटाचे खळगे
कशाचेच मला वाटे ना वावगे
गद्य, पद्य, पुराण, कुठे मिळतील यावर तोडगे
शब्द, विचार, मन, समाज परिवार, सारेच कोडगे

प्रकृतीचा हा चाले खेळ युगांयुगे
युगांतर ओलांडेल शाश्वत प्रेम आपले
या जन्मी तुटले, पूर्वीच्या जन्मी मस्त जुळले
शांत झालो मी जेव्हा मलाही हेच पुन्हा कळले

Saturday night

झाली माझी सकाळ

होण्याआधी सगळ्यांची दुपार

मुद्दाम वेळ काढून केलीय चारोळी

मित्रांनो, काय कार्यक्रम ठेवलाय संध्याकाळी

गर्विष्ठ

काळाच्या चक्रात अडकले सगळेच

का करता गर्व उगीच, नकारणच ते माजले

क्षूद्रापरी वागणे तुमचे मुळीच नाही झेपले

सोडूनी राग, ये कवेत, सगळेच आपले

संधी

 क्षणभंगूर जीवन

न बाळगता गुरूर

मीळेल तसे खा अंगूर

कधीही फूटेल ऊर

चितेचा पेटण्याआधीच धूर

सगळेच निघून जातील दूर

विवाह

मिठीचे तुझ्या सुख मिठास

जरी अंगात येतात मुनी दुर्वास

वर्षानूवर्षाचा आपूला सहवास

आंबटगोड अनुभवांमुळेच होतो विकास

रडतखडत

"तुझं माझ्यापासून नाही काही अडत,

ना माझं काही तुझ्यामुळे बिघडत.

तू असलीस बरोबर की, बरोबरच सारं घडतं,

नाहीतर काय, चालू राहीलच सगळं रडतखडत."

अंदाज़-ए-गालिब

 ऐ गालिब...

शायरी छोड़, तू पेड़ लगाया कर,

कि धूप में भी कुछ छांव रहेगी।

गालिब बोले...

धूप-छांव तो कुदरत का खेल है मियाँ,

मेरी शायरी से ही तो आशिक़ों की चाल चलेगी।

और जब दिल टूटेगा... और जब दिल टूटेगा...

मेरी शायरी से ही तो उस टूटे दिल को राह मिलेगी।

प्लंज with प्लंजर

 Disclaimer: It’s little raw. Read at your own peril

जनहित मे जारी 

सवाल करेगी सबला नारी 

====================

प्लंज with प्लंजर

====================

दिल देके तो कोई भी प्यार कर लेगा,

रुठ गई मैं तो मना भी लेगा कोई।

पर आज मुझे जानना है कि...

अगर मूत दिया,

तो सीट नीचे करोगे क्या?

अगर हग दिया,

तो फ्लश करोगे क्या?

टॉयलेट अगर चोक हो गया,

तो प्लंजर लेके प्लंबर बनोगे क्या?

जिस दिन होगा होसला तुम्हें थामने का प्लंजर,

उस दिन कर दूँगी तुम्हारे प्यार में प्लंज!

आशिक आवारा

खोला मैंने सपनों का पिटारा,

सपने में चला रहा था खटारा।

मान गई तुम, करने मेरे साथ उसकी सवारी,

खटारा लगा उड़ने, बन गया वो सुनहरा।

आँख खुलते ही तुम्हें दिल से पुकारा,

जानेमन तेरे बिना अब जिंदगी है बहुत ही आवारा,

तेरी राह देख देख के करूँ और कितनी शायरी।

धुरंधर

डार्लिंग डार्लिंग दिल क्यों तोड़ा …
लियारी में उसने सुनाई सबको लोरी
उसका लहज़ा पड़ गया रहमान डकैत को भारी
बनाई थी उसने अपनी कहानी सबसे न्यारी
कहते हैं नाम उसका हमजा अली मजारी
भारत के ऐ धुरंधर, आपको अर्पित यह शायरी

चक्रबद्धतेचा परिपाक

चाकोरीतल्या चौकोनात, चक्रबद्ध होऊन धावलो;
नको नको तेव्हा ताठ मानेने वाकलो.
ढोरमेहनत करून-करून मी आता थकलो,
तेच तेच करून मी खरंच पकलो!

अस्तित्वाचा शोध

मी विशेष... मी विशेष! करता करता—
भंगलो, तुटलो, खचलो.
उरलेच नाही काही 'शेष',
करून परिधान खोटा वेश;
वणवण फिरतो देश-परदेश.

निद्रानाश

 

पहाट होतेय, लागेल मला कधी झोप

निद्रादेवीचाच झालाय माझ्यावर कोप

मनातल्या माकडांना दिला मस्त चोप

लागेल झोप, मिटताच डोळे, हीच एक होप

संक्रामक मसला

मसला ये नहीं कि हम उन्हें चाहते हैं,

मसला ये है कि वो किसी और को चाहते हैं।
कहने को तो वो भी मसला नहीं, पर
वो जिसे चाहते हैं, वो किसी और को चाहते हैं।
चलो वो भी कोई मसला नहीं, पर असली मसला ये है—
कि वो 'किसी और' वाली हमें चाहती है, और हम हैं कि
बस 'हमारी वाली' की चाहत में, उसे 'हाँ' बोल बैठे हैं।

खेल खेल में बन गई भेल

मला ती आवडते, पण तिला माझा मित्र आवडतो,
माझ्या मित्राला मात्र, तिचीच मैत्रीण आवडते.
ती मैत्रीण महा डॅंबिस, ती चक्क माझ्यावरच लट्टू,
आपल्या छावीची मैत्रीण म्हणून, आपुलकीने मी पण दिली लाईन;
तर आता माझीच 'छावी', माझ्यावर खट्टू!

मोह-माया

"अगर किसी ने कुछ है पाया,

तो किसी ने कुछ है खोया।

जहाँ है कुछ दायां,

वहीं पे है थोड़ा तो बायां।

ये तो है बस मोह-माया,

बाकी तो सब में भगवान समाया!"

तहज़ीब

 "मेरा आपसे न कोई शिकवा है न मतलब,

मुझे तो बस इतनी है तलब;
आपको क्या है मुझसे काम...
जो दिखा रहे हो गज़ब का अदब!"

मसला ही है मसाला

मसला ये नही कि मोहल्ला जल गया,

मसला ये है कि जलने से हल्ला मच गया।

वैसे जले तो करोड़ों दिल हैं उनके लिये—
जिनके छाती पे तिल है।
मसला वो भी नहीं है...
मसला ये है कि तिल दिख कैसे गया?

मसला ये नही कि किस्सों ने बनाया तिल का ताड़,
या ताड़ को ही बना तिल का किस्सा।
ताड़ गया भाड़ में!
तू बस... तिल को ताड़।

क्या फर्क पड़ता है क्या मसला है?
या क्यों मसला है?
बस देखा-देखी...
यही तो है जीने का सही मसाला!

झोपाळू रोमियो

 रात्रीचा प्रहर ओसरला, झाली पहाट

जीवनाची चालू पुन्हा नव्याने जगरहाट
विरहापरी तुझ्या मला वाटे हे निरर्थक चऱ्हाट
वाट बघतो डोळा लागायची आज पुन्हा रात्री
स्वप्नात का असेना,
तुझ्याबरोबर मांडणार संसाराचा थाट
घातलाय मी हाच घाट

लवचिक रोमिओ

वळून वळवून तर कधी वळवळवून वळवळवली मान

म्हटलं, पाठमोरी जाताना दिसतील का तिचे कान?

काळ्याभोर केसांतून दिसले ना कधीच तिचे कान,

पण जे दिसलं, ते होतं फारच छान!

कळलंच नाही, हरपलं कधी देहभान

जेव्हा तिनेही वळवली तिची मान, उपटण्यास माझे कान!

क्षणभंगुर जठराग्नी

जठरातील आग
चालविते मध्यपटलाचा भाता
मध्यपटल फुगविती फुफ्फुसांचे फुगे
मेंदूस वाटे, चालेल हा खेळ युगाने युगे

हृदयास गुपित ठाऊक खरे
बंद होईल कधीही, या भीतीने ते सतत धडधडे

भुकेची उत्तेजना

धडाला अवयव चार, प्रत्येक अवयवाला बोटे पाच

जणू लगद्यावर पसरली कात, पंचमहाभूतांचीच माया 

जाणवताच जठरातील आग

कवटितला मेंदू एक, राबवितो पेशी प्रत्येक

चालवितो पावले, तुडविण्यास वाटेतील काच

वापरतो हात, करण्यास कामे अहोरात

निशंक जाळतो काया, वाटला जरी तो आत्मसंहार

लागलंच तर वाकवितो पाठीचा कणा ताठ

तर सहजतेने बांधतो हृदयातही गाठ

तोंडावर आलेले गिळतो मूग आणि राग

मिळविण्या दोन रोटी अन् सरसो का साग

ए⃫क⃫ ⃫ चारनिष्ठ

ह्रदयात माझ्या चार कप्पे

दोन कर्णिका नी दोन जवनिका

तरी का सांगतात सगळे

घे एकि बरोबरच आणाभाका

अळणी जीवनशैलीशी करूया फाळणी

तंत्रज्ञान, विज्ञान पाजळले खूप ज्ञान

तांत्रिक, यांत्रिक सोडविल्या कित्येक अडचणी
नेतृत्वाच्या नावाने, केल्या कधी दाताच्या कण्या
तर कधी मारून दंडे चढवला बुरूज हिरकणी
सगळा खटाटोप होता मिळविण्यास फक्त दाणापाणी
हा काय किंवा तो काय स्तर, सगळ्या सारख्याच श्रेणी

पूर्वीच केली होती आपण पेरणी
आता नको कुणाची वाखाणणी, ना हवी राखणी
नको त्या गोष्टींना लावूया चाळणी

आता फक्त तुझ्यासाठीच पाजळणार वाणी
जीवन जगू या मस्त, झुगारून वेळ अळणी
मज घे तू कवेत आता तरी राणी
वितळण्या आधीच जीवनातले लोणी
बाहेर होऊ दे खुशाल आणीबाणी!

Recipe

  

ती हसली, तो हसला 

ती रुसली अनं तो फसला

असाच सुरू होतो प्रत्येक मसला

घरोघरी मग बनते भाजी टाकून गोडा मसाला

सोबती

 सोबती

========

बरेच लोकं अनूभवतात सोबतीमधला एकटेपणा 

पण माझ्या एकटेपणातही असते तू सोबत

मला न कशाची भिती 

जरी कितीही कठिण परिस्थिती 

तारून नेईल नक्कीच, माझी तुझ्यावरची प्रिती

याची मला उगीच नाही खात्री, 

वेळोवेळी मी अनूभवली अनेकवेळा हि प्रचीती 

मला नको आता कुणाकडून पावती

तूच माझी खरी सोबती  

बोभाटा

 उगीच बोभाटा नको 

म्हणून म्हटल बंद दरवाज्या मागे करु या कि चर्चा

तर तिनं काढला त्यावरून भला मोठा मोर्चा 

मी म्हटलं, आता निघालाच आहात तर .. 

जरा वाड्यावर या .. काय, हवं तर तिथे करू चर्चा

मग काय, अजूनच वाढला गदारोळ 

मला समजेच ना, नक्की होतोय का ईतका घोळ

शेवटी म्हटलं, आता शेवटची संधी देतो 

करणार का चर्चा?

कि वेळ गेली म्हणून दोघे हात चोळीत बसू

जनता झाली वेडी, म्हणे आता डांबर फासू 

पण निळू फुलेंच्या चाहत्यांच्या गालात हसू

यात्री - १

आज अचानक दचकून उठलो रात्री,

तेवढीच काय जिवंत असल्याची खात्री.

वैचारिक क्षमतेला तर लहानपणीच लागली शाळेची कात्री,

आता आपण फक्त निर्वाणापर्यंतचे यात्री.

यात्री - २

माझ्या प्रवासात भेटली एक स्त्री,
तिने आणली शिस्त, जणू कपड्यावर मारली इस्त्री.
मग काय,
प्रयत्नांच्या रचून विटा बांधले मनोरे जणू मीच मिस्त्री.
ती न् मी मजेत, भुकू दे मग कितीही कुत्री,
झोपतो आम्ही निवांत, रोज रात्री,
सगळ्यांना शुभरात्री शुभरात्री.