लवचिक रोमिओ

वळून वळवून तर कधी वळवळवून वळवळवली मान

म्हटलं, पाठमोरी जाताना दिसतील का तिचे कान?

काळ्याभोर केसांतून दिसले ना कधीच तिचे कान,

पण जे दिसलं, ते होतं फारच छान!

कळलंच नाही, हरपलं कधी देहभान

जेव्हा तिनेही वळवली तिची मान, बघण्यास माझे कान!

क्षणभंगुर जठराग्नी

जठरातील आग
चालविते मध्यपटलाचा भाता
मध्यपटल फुगविती फुफ्फुसांचे फुगे
मेंदूस वाटे, चालेल हा खेळ युगाने युगे

हृदयास गुपित ठाऊक खरे
बंद होईल कधीही, या भीतीने ते सतत धडधडे

भुकेची उत्तेजना

धडाला अवयव चार, प्रत्येक अवयवाला बोटे पाच

जणू लगद्यावर पसरली कात, पंचमहाभूतांचीच माया 

जाणवताच जठरातील आग

कवटितला मेंदू एक, राबवितो पेशी प्रत्येक

चालवितो पावले, तुडविण्यास वाटेतील काच

वापरतो हात, करण्यास कामे अहोरात

निशंक जाळतो काया, वाटला जरी तो आत्मसंहार

लागलंच तर वाकवितो पाठीचा कणा ताठ

तर सहजतेने बांधतो हृदयातही गाठ

तोंडावर आलेले गिळतो मूग आणि राग

मिळविण्या दोन रोटी अन् सरसो का साग

ए⃫क⃫ ⃫ चारनिष्ठ

ह्रदयात माझ्या चार कप्पे

दोन कर्णिका नी दोन जवनिका

तरी का सांगतात सगळे

घे एकि बरोबरच आणाभाका

अळणी जीवनशैलीशी करूया फाळणी

तंत्रज्ञान, विज्ञान पाजळले खूप ज्ञान

तांत्रिक, यांत्रिक सोडविल्या कित्येक अडचणी
नेतृत्वाच्या नावाने, केल्या कधी दाताच्या कण्या
तर कधी मारून दंडे चढवला बुरूज हिरकणी
सगळा खटाटोप होता मिळविण्यास फक्त दाणापाणी
हा काय किंवा तो काय स्तर, सगळ्या सारख्याच श्रेणी

पूर्वीच केली होती आपण पेरणी
आता नको कुणाची वाखाणणी, ना हवी राखणी
नको त्या गोष्टींना लावूया चाळणी

आता फक्त तुझ्यासाठीच पाजळणार वाणी
जीवन जगू या मस्त, झुगारून वेळ अळणी
मज घे तू कवेत आता तरी राणी
वितळण्या आधीच जीवनातले लोणी
बाहेर होऊ दे खुशाल आणीबाणी!

Recipe

  

ती हसली, तो हसला 

ती रुसली अनं तो फसला

असाच सुरू होतो प्रत्येक मसला

घरोघरी मग बनते भाजी टाकून गोडा मसाला

सोबती

 सोबती

========

बरेच लोकं अनूभवतात सोबतीमधला एकटेपणा 

पण माझ्या एकटेपणातही असते तू सोबत

मला न कशाची भिती 

जरी कितीही कठिण परिस्थिती 

तारून नेईल नक्कीच, माझी तुझ्यावरची प्रिती

याची मला उगीच नाही खात्री, 

वेळोवेळी मी अनूभवली अनेकवेळा हि प्रचीती 

मला नको आता कुणाकडून पावती

तूच माझी खरी सोबती  

बोभाटा

 उगीच बोभाटा नको 

म्हणून म्हटल बंद दरवाज्या मागे करु या कि चर्चा

तर तिनं काढला त्यावरून भला मोठा मोर्चा 

मी म्हटलं, आता निघालाच आहात तर .. 

जरा वाड्यावर या .. काय, हवं तर तिथे करू चर्चा

मग काय, अजूनच वाढला गदारोळ 

मला समजेच ना, नक्की होतोय का ईतका घोळ

शेवटी म्हटलं, आता शेवटची संधी देतो 

करणार का चर्चा?

कि वेळ गेली म्हणून दोघे हात चोळीत बसू

जनता झाली वेडी, म्हणे आता डांबर फासू 

पण निळू फुलेंच्या चाहत्यांच्या गालात हसू

यात्री - १

आज अचानक दचकून उठलो रात्री,

तेवढीच काय जिवंत असल्याची खात्री.

वैचारिक क्षमतेला तर लहानपणीच लागली शाळेची कात्री,

आता आपण फक्त निर्वाणापर्यंतचे यात्री.

यात्री - २

माझ्या प्रवासात भेटली एक स्त्री,
तिने आणली शिस्त, जणू कपड्यावर मारली इस्त्री.
मग काय,
प्रयत्नांच्या रचून विटा बांधले मनोरे जणू मीच मिस्त्री.
ती न् मी मजेत, भुकू दे मग कितीही कुत्री,
झोपतो आम्ही निवांत, रोज रात्री,
सगळ्यांना शुभरात्री शुभरात्री.

थेंबे थेंबे तळे रिकामे...

बंद कर आधी तो पाण्याचा नळ,

नाहीतर लवकरच दिसेल सगळ्यांना समुद्राचा तळ.

येणाऱ्या पिढ्यांसाठी माझी कळकळ,

तर तुम्हाला वाटते, माझाच चालू आहे म्हातारचळ.

कचरा, प्रदूषण, जोडीला युद्धाची हिंसा,

वाढवते माझी मानसिक मळमळ.

काय म्हणेल पुढची पिढी बघून समुद्राचा तळ?

काय म्हणेल पुढची पिढी बघून समुद्राचा तळ?

"अरे बापरे! इतका कसा काय साठला मळ?"

फोटो टाकावा सोशल मीडियावर, दाबून फोनवरची कळ.

सूर्यदेव बघून हे सर्व म्हणेल—

"तळपतोय युगाने युगे, मानवा तू आता मात्र काढ पळ!"

"Facebook feeds will not feed humans, crops will! Invest time wisely." 🌾🚫📱

चक्रव्यूहातून बाहेर पडताना...

दिवसेंदिवस जीवन होऊ लागले क्लिष्ट,

चालणार नाही आता करून फक्त काबाडकष्ट.

विश्रांती घेऊन करा विश्लेषण,

दाखवा लागेल तितके धारिष्ट्य, शोधा मार्ग विशिष्ट.

मिळेल तोडगा हमखास,

तोवर प्रकृती, विचार सांभाळणे हेच सगळ्यात जास्त इष्ट.

बाईंना दाखवा आईंना

आईंना ही सबसे अच्छा दोस्त होता है 

हा तुम खुबसुरत हो, और रंग भी अच्छा जचता है.  

वाह वाह तो बहाना है, वाह वाह तो बहाना हे 

तुम्हे लगता है तुम्हारे शब्दोक् मायने है .. 

हमारा प्यार तो शब्दो के परे है .. 

तुम्हे समझे हमारा प्यार बस ईसलिये वाह वाह करते है 

बाकी तो तुम्हारे घर पे आईने तो है हि

Inspired the above as a response to following.

खिडकितली ती

 Stumbled upon this, so wrote this प्रतिसाद 

===

रोज, अगदी रोज येतेस खिडकीत, वाजताच साडे दहा

जणू मलाच मनातल्या मनात खुणावतेस, मला येऊन पहा,

तु रोज ठरल्या वेळेस येणार तुझे काळे भोर केस बांधून

माहीती असूनही मी आपला तरीही धडपतच कसा बसा 

येतो खिडकीत, अर्धी चड्डी अन् घरचं बनियन चढवून

कुंडीत नसलेलेल्या झाडांना देतो पाणी तुझं नाव घेऊन..

कसं ग जमतं तुला? कसं ग जमतं तुला.. 

ईतकी तंतोतंत वेळ पाळणं, 

आणी ईतक्या दूरून, 

कसं काय करतेसं माझं खेळणं 

दिसतेस ईतकी गोड, 

पण हे तर सर्रास छळणं 

कधी बोलाव कि मला तुझ्या घरी प्यायला चहा

बघ धावतच येईन, घेउन मी माझं गाळणं 

असो..  १-२ घटका का असेना, तेवढाच आपला विरुंगुळा 

नाही तर चावतच असतो जबाबदार्यांचा मुंगळा

होर्मुझचा तह

तू मला तेल देच

मी सगळ्यात बलाढ्य,

मी अख्ख्या जगाचा तलाठी

सगळ्यांत जोरकस माझीच लाठी ।।१।।

तू जा तेल लेने

अभी चखाता हूँ मजा

होर्मुझ ओलांडणाऱ्यांना देईन सजा

तेल लेना क्या, पड जायेंगे सबको लेने के देने ।।२।।

आता सुटणार कसा काय हा पेच?

कोण देईल कोणास शह?

जगालाच पोळणार हा दाह ।।३।।

त्यापेक्षा दोन आठवडे करू विचार

पूर्ण करू सट्टेबाजारातला आपापला मोह

तोपर्यंत करा की तात्पुरता तह ।।४।।

नंतर नराधमांना नि:शंक ठेच

त्यात सगळ्यांनाच लागणार थोडीफार ठेच

संबंधित नसून इतरांनाही खेच

सुटला तर सुटेल पेच

नाही तर दशकानुदशके चालेल तेच तेच ।।५।।

होर्मुझची सामुद्रधुनी

एकाहून एक मंडळी दळिंदर,

त्यांच्यात एक सगळ्यात जास्त बिलंदर.

एक म्हणतो नाच, जणू काही अवघे जग बंदर,

दुसरा म्हणतो, गलबत सोडून तर बघ,

होर्मुझ सामुद्रधुनीच बनेल त्याचं अंतिम बंदर

तेलकट माकडचाळे

डार्विन म्हणे माणसाचे, पूर्वज होते माकड
केळं मिळताच विसरते ते, आपसातले भांडण...
प्रगतीशील मानवास हवे केळे, अन् जोडीला तेलाचे तळे

तेल म्हणताच आठवते युद्ध, जणू तेल हेच युद्धाचे वंगण!
लढतो मग कुणाशीही, कसाही आणि कुठेही असू दे रणांगण
तेलाने सिंचण्यास, स्वतःचेच अंगण!

मराठवाडी प्रेम

तुला आठवतं का?
आपण बघायला गेलो वेरुळच्या लेण्या,
बाईकवर फिरतांना पार गुंतल्या तुझ्या वेण्या;
मी तेव्हाच गुंतलो.

तुला आठवतं का?
आपण गेलो होतो बघायला बीबी का मकबरा,
परतायला ही रहदारी, घरी पोहचलो खूप उशिरा;
मला हवी तूच, जसा सत्यनारायणला हवाच शिरा;
मी तेव्हाच गुंतलो.

तुला आठवतं का?
आपण गेलो होतो सिद्धार्थ प्राणी संग्रहालय,
मी तेव्हाच ठरवलं, तुझ्यासाठीच बांधीन आलय;
जरी तू होतीस प्राण्यासारखी... माझी प्राणपिपासू!
मी तेव्हाच गुंतलो.

तुला आठवतं का?
आपण दमछाक करत सर केला होता देवगिरीचा डोंगर,
तेव्हाच ठरवलं, फक्त हिच्यासाठीच किसेन गाजर;
मी तेव्हाच गुंतलो.

तुला आठवतं का?
आपण जायचो सारखं गोगा बाबाची टेकडी,
तू होतीच तेव्हा रिकामटेकडी;
आणि मला घालायची होती तुला लग्नाची बेडी...
मी तेव्हाच गुंतलो.

गण्याची सहल

गण्याला म्हटलं, जरा मैत्रिणीसोबत बघून ये दौलताबादच्या लेण्या, "काय सुंदर बांधते रे ती वेण्या!"

तेवढंच काय ते आठवतंय, म्हटला माझा मित्र गण्या;
मी विचारलं अजून काय? तर पुन्हा तेच,

 "काय सुंदर तिच्या वेण्या!"

मी म्हटलं अरे अजून काय. 

गाण्याने उघडल्या बुध्दीच्या बरण

कानाखाली काढून जाळ, 

म्हटलं आता जरा गप की वटाण्या!

रोमियोची सेक्रेटरी

अनुपस्थितीतही होते अनुभूती उपस्थितीची,
हीच तर खऱ्या प्रेमाची प्रचिती;
निधड्या छातीत जणू रुजली तुझी भीती,
सखे, तुझ्यावरच तर माझी खरी प्रीती...
सोबतीला फक्त ठेवली 'तिला' सोबती!

गगनभरारीचं गाजर?

मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत

पण मज नकोच ते पिसांचे पंख,
मिठीनेच तुझ्या मारतो मी गगनभरारी
प्रेमात तुझ्या झालोय मी वेडापिसा.

कृपेने तुझ्या भरलाय हृदयाचा खिसा
आता बसून दोडकं, दुधी किंवा गाजर किसा!

रोखढोक: थेट मिठी

मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत

कधी केला आहे का विचार

का बरे उडतात पक्षी सतत हवेत?

ते सगळं गेलं ढगात

तू घे ना मला कवटाळून कवेत

निजेन मी निवांत, तुझ्या छायेत.

आढेवेढे: कवटाळून कवेत

मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत

कधी केला आहे का विचार

का बरे उडतात पक्षी सतत हवेत?

देवाने दिले जरी मला पंख

परतवेन ते क्षणात,

फोडेनही तुझ्या नावाने रोज शंख

तू फक्त घे मला कवटाळून कवेत

नसले जरी मग माझ्याकडे पंख

कवेत घेताच तू, आनंद माझा मावेना गगनात

उडतील विहंग बघण्यास, आनंद का मावेना नभात.