गण्याला म्हटलं, जरा मैत्रिणीसोबत बघून ये दौलताबादच्या लेण्या, "काय सुंदर बांधते रे ती वेण्या!"
मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत
मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत
कधी केला आहे का विचार
का बरे उडतात पक्षी सतत हवेत?
ते सगळं गेलं ढगात
तू घे ना मला कवटाळून कवेत
निजेन मी निवांत, तुझ्या छायेत.
मनुष्य म्हणतो पक्षासारखे पंख हवेत
कधी केला आहे का विचार
का बरे उडतात पक्षी सतत हवेत?
देवाने दिले जरी मला पंख
परतवेन ते क्षणात,
फोडेनही तुझ्या नावाने रोज शंख
तू फक्त घे मला कवटाळून कवेत
नसले जरी मग माझ्याकडे पंख
कवेत घेताच तू, आनंद माझा मावेना गगनात
उडतील विहंग बघण्यास, आनंद का मावेना नभात.
मला एक गोष्ट सांगायची आहे कधीपासून
तुझेच काय सगळ्यांचे कष्ट जातील मातीत
दुःख ठेव दाटून छातीत
हृदय नाही ना मेंदू, फुफ्फुसं ठरवतात भाकीत
थोडा वेळ काढ दोन श्वासात,
सगळ्यांनाच काय स्वतःलाही करशील चकित
कविता होईल तेव्हा होईल कालातीत
तू येशील जन्माला पुन्हा,
जेव्हा झटक्यात सोडशील तुझा अतीत.
केल्या खूप चारोळ्या
कधी होत्या शब्दांच्या जबरदस्ती ओळ्या
तर काही जबरदस्त शब्दांच्या ओळ्या
काही होत्या बधिरतेवर उपचारात्मक औषधी गोळ्या
काहींनी उघड्या पाडल्या फक्त औपचारिकता म्हणून जमलेल्या टोळ्या
काहींना मिळाल्या श्रोत्यांच्या टाळ्या
तर काही होत्या जणू शाब्दिक फाटक्या झोळ्या
काही चारोळ्यांत मांडलं प्रेमाचं गणित
काहीमध्ये होती प्रमेयाची भूमिती
मध्येच एखादं मस्त यमक
अचानकच पाजळली बुद्धीची चमक
या सगळ्यांना अर्थ असावा नव्हती कधीच अट
त्यामुळेच तर केल्या चारोळ्या सटासट
गण्या डॅाक्टरांकडे गुलाबाचं चित्र घेऊन जातो
डॅाक्टरः हे काय?
गण्याः रोज काढलय
डॅाक्टरः बरं मग?
गण्याः प्यायचं काय?
डॅाक्टरः म्हणजे?
गण्याः काल घसा दुखतो, म्हणून आलो, तेव्हा तुम्ही म्हणे - रोज काढा प्या. रोज तर काढलं, आता पिऊ कसं?
सुसंवादाने सुटणार नाही कोडे
मुळातच आहेत ते विजोड जोडे
जोडीला लोकं थोडे
जो येतो तो आम्हालाच लावतो घोडे
आतूनच जे आटले, ह्दय सतत कोरडे
सृजनशील मनावर अनेक ओरखडे
मरेपर्यंत काय, किंवा मेल्यावर काय मारा कितीही खडे
कोण कोणास ओरडे
सगळेच आतून आतून वेडे
स्त्री-पुरुष व्यवहार
==============
स्त्रियांमुळे पुरुषांचा होतो संसार
पुरुषांमुळे स्त्रियांचा भरतो बाजार
जिभेचे चोचले पुरवत, जिभल्या चाटत गिळलं,
Random sketch at tea-time.
रेश्यांची झालीये गुंतागुंत
मनास वाटते जमलय रेखाचित्र तंतोतंत
मनाचे खेळ अनंत
शरीरास नाचवते सतत, नाही काही ऊसंत
काय करणार ठेवून नको तितके विचार 'पवित्र',
कृती सात्विक असली, तरीही मन करी विचार 'विचित्र'..
जीवनाच्या शेवटी म्हणे नक्कीच ठरू स्वर्गास 'पात्र',
पण हळूहळू या जगण्यासच ठरू लागलो 'अपात्र'..
कोरे कागद बाळगण्यापरी, काढा चुकीच्या अनुभवांचे 'चित्र',
तेच देतील साथ अंतिमक्षणी, बनून तुमचे 'मित्र'..
पर्याय समोर आहेत तुझ्या, आता निर्णय आहे 'तुझा',
मार मिठी कवटाळून, घडव वाट्टेल तसे 'चरित्र'..
किंवा फक्त पहा वाट, लागेस्तोवर वाट, रहा पडून 'गलिगात्र'..
मनात माझ्या खुप कोपरे
मनाच्या कोपऱ्यात रहाते ती
ईतक्या तीनेच वैतागून मारला गुद्दा
म्हटली, रात्र झालीये खूप आता झोप रे
Ai च्या पोटात मारला हळूच एक गुद्दा
उगीचंच करीत होता घाई, म्हणे नक्की काय आहे मुद्दा
मैत्रीमध्ये नसतो कुणाचाच वरचढ हुद्दा
कधी शाब्दिक कोटी, कोपरखळी
AI द्वारे करतोय मनोरंजन, हाच आहे मुळी मुळ मुद्दा
तर्कशास्त्र विनोद करायचं म्हणजे असं एक शास्त्र असतं
तर्कशुद्ध विचारांपासून जितकी मिळेल फारकत
श्रोत्यांच होईल तितकंच मनोरंजन जास्त
तर्कविसंगतावर ते घेणार नाही कसलिच हरकत
शास्त्र असलेली हि तर मानवी प्रतिभेची कला,
AI पण म्हणे,
हे एकदम रास्त
नको लिहायला लाऊस मला चारोळ्या
केला कितीही प्रयत्न, विनोद म्हटला कि माझं जरा अजूनही बिनसतं
आठवणीत घालवले तिच्या वर्षे वीस
का तर म्हणे दिला होता तीन एक किस
दोडक्याच्या त्या किसावर खुप लिहिले किस्से
अनं उरलेल्या आयुष्याचे तिलाच दिले सगळे हिस्से
भंगलेले प्रेम, गंजलेला मेंदू
लाथ मारली वेळेला, जणू खेळण्यातला चेंडू
तिच्याच आठवणीने मी माझ्याशी किती भांडू
उरलेल्या आयुष्यातले अजून किती क्षण सांडू?
Revised to meet today!
मनात मांडे
==============
असला जरी अवधी अल्प
करुया साकार सगळे प्रकल्प
केलाच आहे हा संकल्प
जोडीला AI चा करणार वापर अल्प
AI शिवाय नाहीच काही विकल्प
जणू AI मुळी पुर्वाश्रमीचा तरु कल्प
विजिगीषु वृत्ती, विजिगीषु वृत्ती
अरे माणसा, काय कपाळ विजिगीषु वृत्ती?
भुकेल्याल्या, वरण भातातही मिळते भरपेट तृप्ती
अन् ऊन्मत्तास वाटे अमृत सेवनाचीही सक्ती
======
Previous variation
विजिगीषु वृत्ती, विजिगीषु वृत्ती
अरे पालकांनो, काय कपाळ विजिगीषु वृत्ती?
या वयात काय नि पुढेदेखील,
जाणवेलच लगेच,
भुकेल्याल्या, वरण भातातही मिळती भरपेट तृप्ती
माजलेल्यास वाटते अमृत सेवनाची सक्ती
मोजता मोजता आपल्या जागेची लांबी रुंदी
क्षेत्रफळात अडकला कवी स्वच्छंदी
सांगकाम्या हो नाम्या,
लागलो डोलावू मान जणू बैल नंदी
अडकलेल्या क्षेत्रफळाचे दाम देण्यास
ओढवून घेतली वैचारीक बंदी
शाब्दिक कल्पकता जमवतां जमवाता
वैचारीक कोंडी , जोडीला निष्क्रीयतेची तटबंदी
सुरुवातीस फक्त सु आणि शी
मग वाचू लागलो सुशि करता करता शी
खाऊन खूप सुशी होईनाशीच झाली शी
आता सगळं बंद, मी राहीन थोडे दिवस उपाशी
द्या त्या सुशीवाल्यास फाशी
मी बरा नी माझा सुशिचा संच, तडक गाठतो आता काशी
झाला उषःकाळ,
अन सुरू झाल्या टिवल्या बावल्या
जमली भाउगर्दी
सगळेच नाचती माझ्या तालावर
जणू माझ्याच नियत्रणातल्या भावल्या
जाता जाता वेळ, सरला माझाहि काळ
विरली सगळीच भाऊ गर्दी
जी माझ्या नावाने वाजवीत होती मृदुंग टाळ
परीसारत पसरताच अंधार
माझी सावलीदेखील झाली पसार
प्रग्धोगती: मानवी गाढवाने, केली प्रगती अधोगती ==============================
नदी नाले आणी तळे
इतकेच काय भरत असे तुंडूंब
सुमार डबके नी खाच खळगे
दमयंती देखील म्हणत असे औषध मजला नल गे
शेतकरी बिनधास्त, पिके उगती गेली युगान युगे
घडली क्रांती, नव्हे उत्क्रांती
पण गनिमी काव्यापरी पसरू लागले प्रदुषण
प्रकृती देई मानवी वर्तनास दूषण
बेडकेही कंटाळून गेले करून डराव डराव
वरुणराया आता तरी हो प्रसन्न, असं काय करता राव?
मुतात मारल्या मासोळ्या चार
म्हणे आमच्या बुध्दीला भारीच धार
काम सगळीकडेच थातूर मातूर
सोमवारपासूनच शुक्रवारसाठी जीव आतूर
ढकलपट्टीच सगळी, त्यातून मी चतुर
बिनधास्त करतो जी हूजूर जी हूजूर
चढवतो चरबी बनून थोडासा अजून मग्रूर
पण खरं सांगतो, मीच माझ्याशी झालोय फितूर
पावसात न कधी भिजलो इतका
भिजलो घामाने मी उन्हात
काय हा Seattle चा उन्हाळा
लावा पंखे घरा घरात
---------------------
बायकोच्या भीतीनेहि कधी थरथरलो नाही इतुका
कुडकुडलो मी इतुका थंडीने आज पहिल्या प्रहरी
काय हा Seattle हा उन्हाळा
बंडि घालूनहि गारठलो मी भर दुपारी
साखर, दूध अन् चहापत्ती,
सोबतीला आल्याचा तो स्वाद,
गरमागरम वाफाळलेला चहा,
सगळे करतात पटापट स्वाहा
मित्रांसोबत गप्पा.. अचानक सुटतो पाद..
हसतात मग सारे , चहाच्या टपरीवर वाहता सुगंधी वारे
सगळे घालतात मग उगीच वाद
जाणून घेतात कुठचा नगारा करतोय नाद
आपली बाग राखावी आपणच, आपणच जणू माळी
खात्रीने सांगतो,
कधीच घ्यावी लागणार नाही औषधाची गोळी
उठावे पहाटे, ऐकावी भूपाळी
खात्रीने सांगतो,
कधीच घ्यावी लागणार नाही औषधाची गोळी
गाय असो का म्हैस काळी
न चुकता प्यावे तिचे दूध दर सकाळी
खात्रीने सांगतो,
कधीच घ्यावी लागणार नाही औषधाची गोळी
खावा रोज वरण भात भाजी आणि पोळी
खात्रीने सांगतो,
कधीच घ्यावी लागणार नाही औषधाची गोळी
झोपावे पथारी पसरवून, आली कितीही कठीण पाळी
खात्रीने सांगतो,
कधीच घ्यावी लागणार नाही औषधाची गोळी
न पाडतां आठ्या भाळी
मित्रांच्या पाचकळ विनोदांना द्यावी दाद, मारून टाळी
खात्रीने सांगतो,
कधीच घ्यावी लागणार नाही औषधाची गोळी
कशीही असली,
तरी आपल्या सगळ्यांसाठी रचली ही चारोळी
वाचल्या बद्दल धन्यवाद अन्
खात्रीने सांगतो,
कधीच घ्यावी लागणार नाही तुम्हास आता औषधाची गोळी
