| वर्ष | पोस्ट संख्या (Count) | एकूण रनिंग टोटल (Running Total) |
|---|---|---|
| २००४ | ४ | ४ |
| २००५ | ३ | ७ (२००४ + २००५ एकत्रित) |
| २००६ | ४६ | ५३ |
| २००७ | १० | ६३ |
| २०१० | ११ | ७४ |
| २०११ | ४ | ७८ |
| २०१२ | ४० | ११८ |
| २०१३ | १९३ | ३११ |
| २०१४ | ३८ | ३४९ |
| २०१५ | २२ | ३७१ |
| २०१६ | २८ | ३९९ |
| २०१७ | २०९ | ६०८ |
| २०१८ | २८ | ६३६ |
| २०१९ | १५७ | ७९३ |
| २०२० | २७ | ८२० |
| २०२१ | ६ | ८२६ |
| २०२२ | १० | ८३६ |
| २०२३ | १८ | ८NT |
| २०२४ | ७ | ८६१ |
| २०२५ | ४० | ९०१ |
| २०२६ (चालू वर्ष) | २१३ | १,११४ |
टेका -> काटे किंवा चिकाटी -> टिका यांसारख्या शब्दांच्या अंतर्गत अक्षरांना उलटवून रचनेला एका सेकंदात संपूर्ण तात्त्विक वळण देण्याची हातोटी.सुमार कवीचे बुसुमार लेखन,
लिखाणाचे AI कडून करविले अवलोकन;
श्रोत्यांचे कमाल आकलन,
नव्या चारोळीस सतत उघडे फेसबुकच दालन!
क्षणिक ओढ ती इच्छा,
भरभराटीची जिद्द ती आकांक्षा;
पापण्यांआडच्या आभाळात उडविते ते स्वप्न,
इच्छा, आकांक्षा नि स्वप्नांना पूर्ण करतात ते
दैनंदिन घटिवत चालणारे कष्टाळू पाय.
आपल्या प्रेमात नव्हता कधीच कुठला करार,
फक्त निष्काम प्रेम अपरंपार!
तुला वाटतो तितका मी नाही बेजबाबदार,
अन् मला माहिती आहे तूही नाहीस बेदरकार!
मला सोडून तू खुश राहशील तर
करेनच कशाला मी तक्रार!
मला सोडूनही सदैव राहशील खुश,
हा मात्र कर पक्का करार!
आजचा साक्षात्कार: अक्षर-व्यत्यास
देवानं बनवलं माकड
हातात त्याच्या दिलं केळ
देवानं बनवला माणूस
हातात त्याला दिला वेळ ॥१॥
माकडच ते लागताच भूक,
खाऊन संपवलं लगेच केळ
माणूसच तो , मुळातच वेडगळ
विसरून तहानभूक, जमवू लागला अडगळ ॥२॥
त्यातच घालवला सगळा वायफळ वेळ
माकडापरी त्याच्या हाती उरले फक्त केळ ॥३॥
सध्या सतत चालू जीवाचा आटापिटा,
"धावा जोरात," म्हणतो घड्याळाचा काटा!
"धावा जोरात," म्हणतो वजनाचाही काटा!
"धावा जोरात, बसलाय काय नुसता घरात?
घ्या गहू, दळून आणा पोळ्यांसाठी आटा!"
बायकोचा आवाज पडताक्षणी कानात,
अंगावरही येतो मग काटा!
काट्याने काटा तर सोडा,
"काटा रुते कुणाला" हे एकायला देखील नाही वेळं;
त्यामुळे करतो आता टाटा, टाटा आणि टाटा!
एक होतं पाखरू,
लाडू खाण्यास आतुर,
नाही कुणीच चिंतातुर
चिंतनात लाडवाच्या, काढला दिवस उपवासाचा,
क्षणोक्षणी मेंदू होऊ पहात होता फितूर.
वरवर जरी उपवास इच्छाशक्तीला
करीत होता तो जी हुजूर जी हुजूर ॥१॥
तरलो कसा बसा खाऊन साबुदाणा, भगर.
पोटात तरी ओरडतंच होते कावळे,
दिला त्यांनाही नैवेद्य सुका मेव्याचा,
टाकून प्रामुख्याने काजू नी खजूर ॥२॥
आषाढीच्या दिवशी बाळगले मनात हेच विचार,
न लागू देता कुणास ताकास तूर।
पांडुरंगही हसून विचारतो,
"किती रे होऊ पहातोस चतुर?" ॥३॥
तो प्रेमळ, करीतो तरीही तोच कृपा,
व्यावसायिक जगातही तो,
निःशुल्कच करतो दूर, सगळीच कसूर! ॥४॥