मानवी पंज्याला पाच बोटं;
एक सगळ्यात मोठं, तर एक सगळ्यात छोटं.
मोठ्या बोटाचा खोटा बाज,
उपयोग त्याचा— दाखविण्यास फक्त माज!
छोट्यांमुळेच झाली पकड मजबूत;
मानवाने केले सगळ्या प्राणीजाताच नेस्तनाबूत.
दोघांच्या मधली तर्जनी
फोडे दुसऱ्यावर खापर, तर दाखवी कधी मार्ग धोरणी
छोटी करंगळी तर संवाद साधण्यात पारंगत;
कुणालाही सांगे सहज— वाढले कायेत पाणी!
अनामिकेच्या गळ्यात अंगठीचा फास;
कधी जीवघेणा, तरी कधी जीवनवृद्धी झकास!
भरकटलो, भिरभिरलो
पत्त्यांचा महाल
महालात दिवसांचे दालन
रोज या दालनातून पुढच्या काळकाठोडीत
आपणचं सरकायचं, जेव्हा थांबू ती काळरात्र
==
There is a concept that time is stationary and we pass thru the time vs time that moves. I was trying to capture that sentiment and wrote these. Turns out these words are/were already written - Verbatim! #ग्रेस
झाली माझी सकाळ
होण्याआधी सगळ्यांची दुपार
मुद्दाम वेळ काढून केलीय चारोळी
मित्रांनो, काय कार्यक्रम ठेवलाय संध्याकाळी
काळाच्या चक्रात अडकले सगळेच
का करता गर्व उगीच, नकारणच ते माजले
क्षूद्रापरी वागणे तुमचे मुळीच नाही झेपले
सोडूनी राग, ये कवेत, सगळेच आपले
क्षणभंगूर जीवन
न बाळगता गुरूर
मीळेल तसे खा अंगूर
कधीही फूटेल ऊर
चितेचा पेटण्याआधीच धूर
सगळेच निघून जातील दूर
मिठीचे तुझ्या सुख मिठास
जरी अंगात येतात मुनी दुर्वास
वर्षानूवर्षाचा आपूला सहवास
आंबटगोड अनुभवांमुळेच होतो विकास
"तुझं माझ्यापासून नाही काही अडत,
ना माझं काही तुझ्यामुळे बिघडत.
तू असलीस बरोबर की, बरोबरच सारं घडतं,
नाहीतर काय, चालू राहीलच सगळं रडतखडत."
ऐ गालिब...
शायरी छोड़, तू पेड़ लगाया कर,
कि धूप में भी कुछ छांव रहेगी।
गालिब बोले...
धूप-छांव तो कुदरत का खेल है मियाँ,
मेरी शायरी से ही तो आशिक़ों की चाल चलेगी।
और जब दिल टूटेगा... और जब दिल टूटेगा...
मेरी शायरी से ही तो उस टूटे दिल को राह मिलेगी।
Disclaimer: It’s little raw. Read at your own peril
जनहित मे जारी
सवाल करेगी सबला नारी
====================
प्लंज with प्लंजर
====================
दिल देके तो कोई भी प्यार कर लेगा,
रुठ गई मैं तो मना भी लेगा कोई।
पर आज मुझे जानना है कि...
अगर मूत दिया,
तो सीट नीचे करोगे क्या?
अगर हग दिया,
तो फ्लश करोगे क्या?
टॉयलेट अगर चोक हो गया,
तो प्लंजर लेके प्लंबर बनोगे क्या?
जिस दिन होगा होसला तुम्हें थामने का प्लंजर,
उस दिन कर दूँगी तुम्हारे प्यार में प्लंज!
खोला मैंने सपनों का पिटारा,
सपने में चला रहा था खटारा।
मान गई तुम, करने मेरे साथ उसकी सवारी,
खटारा लगा उड़ने, बन गया वो सुनहरा।
आँख खुलते ही तुम्हें दिल से पुकारा,
जानेमन तेरे बिना अब जिंदगी है बहुत ही आवारा,
तेरी राह देख देख के करूँ और कितनी शायरी।
चाकोरीतल्या चौकोनात, चक्रबद्ध होऊन धावलो;
नको नको तेव्हा ताठ मानेने वाकलो.
ढोरमेहनत करून-करून मी आता थकलो,
तेच तेच करून मी खरंच पकलो!
मी विशेष... मी विशेष! करता करता—
भंगलो, तुटलो, खचलो.
उरलेच नाही काही 'शेष',
करून परिधान खोटा वेश;
वणवण फिरतो देश-परदेश.
पहाट होतेय, लागेल मला कधी झोप
निद्रादेवीचाच झालाय माझ्यावर कोप
मनातल्या माकडांना दिला मस्त चोप
लागेल झोप, मिटताच डोळे, हीच एक होप
मसला ये नहीं कि हम उन्हें चाहते हैं,
"अगर किसी ने कुछ है पाया,
तो किसी ने कुछ है खोया।
जहाँ है कुछ दायां,
वहीं पे है थोड़ा तो बायां।
ये तो है बस मोह-माया,
बाकी तो सब में भगवान समाया!"
"मेरा आपसे न कोई शिकवा है न मतलब,
मसला ये नही कि मोहल्ला जल गया,
रात्रीचा प्रहर ओसरला, झाली पहाट
जीवनाची चालू पुन्हा नव्याने जगरहाटवळून वळवून तर कधी वळवळवून वळवळवली मान
म्हटलं, पाठमोरी जाताना दिसतील का तिचे कान?
काळ्याभोर केसांतून दिसले ना कधीच तिचे कान,
पण जे दिसलं, ते होतं फारच छान!
कळलंच नाही, हरपलं कधी देहभान
जेव्हा तिनेही वळवली तिची मान, उपटण्यास माझे कान!
धडाला अवयव चार, प्रत्येक अवयवाला बोटे पाच
जणू लगद्यावर पसरली कात, पंचमहाभूतांचीच माया
जाणवताच जठरातील आग
कवटितला मेंदू एक, राबवितो पेशी प्रत्येक
चालवितो पावले, तुडविण्यास वाटेतील काच
वापरतो हात, करण्यास कामे अहोरात
निशंक जाळतो काया, वाटला जरी तो आत्मसंहार
लागलंच तर वाकवितो पाठीचा कणा ताठ
तर सहजतेने बांधतो हृदयातही गाठ
तोंडावर आलेले गिळतो मूग आणि राग
मिळविण्या दोन रोटी अन् सरसो का साग
ह्रदयात माझ्या चार कप्पे
दोन कर्णिका नी दोन जवनिका
तरी का सांगतात सगळे
घे एकि बरोबरच आणाभाका
तंत्रज्ञान, विज्ञान पाजळले खूप ज्ञान
ती हसली, तो हसला
ती रुसली अनं तो फसला
असाच सुरू होतो प्रत्येक मसला
घरोघरी मग बनते भाजी टाकून गोडा मसाला
सोबती
========
बरेच लोकं अनूभवतात सोबतीमधला एकटेपणा
पण माझ्या एकटेपणातही असते तू सोबत
मला न कशाची भिती
जरी कितीही कठिण परिस्थिती
तारून नेईल नक्कीच, माझी तुझ्यावरची प्रिती
याची मला उगीच नाही खात्री,
वेळोवेळी मी अनूभवली अनेकवेळा हि प्रचीती
मला नको आता कुणाकडून पावती
तूच माझी खरी सोबती
उगीच बोभाटा नको
म्हणून म्हटल बंद दरवाज्या मागे करु या कि चर्चा
तर तिनं काढला त्यावरून भला मोठा मोर्चा
मी म्हटलं, आता निघालाच आहात तर ..
जरा वाड्यावर या .. काय, हवं तर तिथे करू चर्चा
मग काय, अजूनच वाढला गदारोळ
मला समजेच ना, नक्की होतोय का ईतका घोळ
शेवटी म्हटलं, आता शेवटची संधी देतो
करणार का चर्चा?
कि वेळ गेली म्हणून दोघे हात चोळीत बसू
जनता झाली वेडी, म्हणे आता डांबर फासू
पण निळू फुलेंच्या चाहत्यांच्या गालात हसू
आज अचानक दचकून उठलो रात्री,
तेवढीच काय जिवंत असल्याची खात्री.
वैचारिक क्षमतेला तर लहानपणीच लागली शाळेची कात्री,
आता आपण फक्त निर्वाणापर्यंतचे यात्री.
