रडतखडत

"तुझं माझ्यापासून नाही काही अडत,

ना माझं काही तुझ्यामुळे बिघडत.

तू असलीस बरोबर की, बरोबरच सारं घडतं,

नाहीतर काय, चालू राहीलच सगळं रडतखडत."

अंदाज़-ए-गालिब

 ऐ गालिब...

शायरी छोड़, तू पेड़ लगाया कर,

कि धूप में भी कुछ छांव रहेगी।

गालिब बोले...

धूप-छांव तो कुदरत का खेल है मियाँ,

मेरी शायरी से ही तो आशिक़ों की चाल चलेगी।

और जब दिल टूटेगा... और जब दिल टूटेगा...

मेरी शायरी से ही तो उस टूटे दिल को राह मिलेगी।

प्लंज with प्लंजर

 Disclaimer: It’s little raw. Read at your own peril

जनहित मे जारी 

सवाल करेगी सबला नारी 

====================

प्लंज with प्लंजर

====================

दिल देके तो कोई भी प्यार कर लेगा,

रुठ गई मैं तो मना भी लेगा कोई।

पर आज मुझे जानना है कि...

अगर मूत दिया,

तो सीट नीचे करोगे क्या?

अगर हग दिया,

तो फ्लश करोगे क्या?

टॉयलेट अगर चोक हो गया,

तो प्लंजर लेके प्लंबर बनोगे क्या?

जिस दिन होगा होसला तुम्हें थामने का प्लंजर,

उस दिन कर दूँगी तुम्हारे प्यार में प्लंज!

आशिक आवारा

खोला मैंने सपनों का पिटारा,

सपने में चला रहा था खटारा।

मान गई तुम, करने मेरे साथ उसकी सवारी,

खटारा लगा उड़ने, बन गया वो सुनहरा।

आँख खुलते ही तुम्हें दिल से पुकारा,

जानेमन तेरे बिना अब जिंदगी है बहुत ही आवारा,

तेरी राह देख देख के करूँ और कितनी शायरी।

धुरंधर

डार्लिंग डार्लिंग दिल क्यों तोड़ा …
लियारी में उसने सुनाई सबको लोरी
उसका लहज़ा पड़ गया रहमान डकैत को भारी
बनाई थी उसने अपनी कहानी सबसे न्यारी
कहते हैं नाम उसका हमजा अली मजारी
भारत के ऐ धुरंधर, आपको अर्पित यह शायरी

चक्रबद्धतेचा परिपाक

चाकोरीतल्या चौकोनात, चक्रबद्ध होऊन धावलो;
नको नको तेव्हा ताठ मानेने वाकलो.
ढोरमेहनत करून-करून मी आता थकलो,
तेच तेच करून मी खरंच पकलो!

अस्तित्वाचा शोध

मी विशेष... मी विशेष! करता करता—
भंगलो, तुटलो, खचलो.
उरलेच नाही काही 'शेष',
करून परिधान खोटा वेश;
वणवण फिरतो देश-परदेश.

निद्रानाश

 

पहाट होतेय, लागेल मला कधी झोप

निद्रादेवीचाच झालाय माझ्यावर कोप

मनातल्या माकडांना दिला मस्त चोप

लागेल झोप, मिटताच डोळे, हीच एक होप

संक्रामक मसला

मसला ये नहीं कि हम उन्हें चाहते हैं,

मसला ये है कि वो किसी और को चाहते हैं।
कहने को तो वो भी मसला नहीं, पर
वो जिसे चाहते हैं, वो किसी और को चाहते हैं।
चलो वो भी कोई मसला नहीं, पर असली मसला ये है—
कि वो 'किसी और' वाली हमें चाहती है, और हम हैं कि
बस 'हमारी वाली' की चाहत में, उसे 'हाँ' बोल बैठे हैं।

खेल खेल में बन गई भेल

मला ती आवडते, पण तिला माझा मित्र आवडतो,
माझ्या मित्राला मात्र, तिचीच मैत्रीण आवडते.
ती मैत्रीण महा डॅंबिस, ती चक्क माझ्यावरच लट्टू,
आपल्या छावीची मैत्रीण म्हणून, आपुलकीने मी पण दिली लाईन;
तर आता माझीच 'छावी', माझ्यावर खट्टू!

मोह-माया

"अगर किसी ने कुछ है पाया,

तो किसी ने कुछ है खोया।

जहाँ है कुछ दायां,

वहीं पे है थोड़ा तो बायां।

ये तो है बस मोह-माया,

बाकी तो सब में भगवान समाया!"

तहज़ीब

 "मेरा आपसे न कोई शिकवा है न मतलब,

मुझे तो बस इतनी है तलब;
आपको क्या है मुझसे काम...
जो दिखा रहे हो गज़ब का अदब!"

मसला ही है मसाला

मसला ये नही कि मोहल्ला जल गया,

मसला ये है कि जलने से हल्ला मच गया।

वैसे जले तो करोड़ों दिल हैं उनके लिये—
जिनके छाती पे तिल है।
मसला वो भी नहीं है...
मसला ये है कि तिल दिख कैसे गया?

मसला ये नही कि किस्सों ने बनाया तिल का ताड़,
या ताड़ को ही बना तिल का किस्सा।
ताड़ गया भाड़ में!
तू बस... तिल को ताड़।

क्या फर्क पड़ता है क्या मसला है?
या क्यों मसला है?
बस देखा-देखी...
यही तो है जीने का सही मसाला!

झोपाळू रोमियो

 रात्रीचा प्रहर ओसरला, झाली पहाट

जीवनाची चालू पुन्हा नव्याने जगरहाट
विरहापरी तुझ्या मला वाटे हे निरर्थक चऱ्हाट
वाट बघतो डोळा लागायची आज पुन्हा रात्री
स्वप्नात का असेना,
तुझ्याबरोबर मांडणार संसाराचा थाट
घातलाय मी हाच घाट

लवचिक रोमिओ

वळून वळवून तर कधी वळवळवून वळवळवली मान

म्हटलं, पाठमोरी जाताना दिसतील का तिचे कान?

काळ्याभोर केसांतून दिसले ना कधीच तिचे कान,

पण जे दिसलं, ते होतं फारच छान!

कळलंच नाही, हरपलं कधी देहभान

जेव्हा तिनेही वळवली तिची मान, उपटण्यास माझे कान!

क्षणभंगुर जठराग्नी

जठरातील आग
चालविते मध्यपटलाचा भाता
मध्यपटल फुगविती फुफ्फुसांचे फुगे
मेंदूस वाटे, चालेल हा खेळ युगाने युगे

हृदयास गुपित ठाऊक खरे
बंद होईल कधीही, या भीतीने ते सतत धडधडे

भुकेची उत्तेजना

धडाला अवयव चार, प्रत्येक अवयवाला बोटे पाच

जणू लगद्यावर पसरली कात, पंचमहाभूतांचीच माया 

जाणवताच जठरातील आग

कवटितला मेंदू एक, राबवितो पेशी प्रत्येक

चालवितो पावले, तुडविण्यास वाटेतील काच

वापरतो हात, करण्यास कामे अहोरात

निशंक जाळतो काया, वाटला जरी तो आत्मसंहार

लागलंच तर वाकवितो पाठीचा कणा ताठ

तर सहजतेने बांधतो हृदयातही गाठ

तोंडावर आलेले गिळतो मूग आणि राग

मिळविण्या दोन रोटी अन् सरसो का साग

ए⃫क⃫ ⃫ चारनिष्ठ

ह्रदयात माझ्या चार कप्पे

दोन कर्णिका नी दोन जवनिका

तरी का सांगतात सगळे

घे एकि बरोबरच आणाभाका

अळणी जीवनशैलीशी करूया फाळणी

तंत्रज्ञान, विज्ञान पाजळले खूप ज्ञान

तांत्रिक, यांत्रिक सोडविल्या कित्येक अडचणी
नेतृत्वाच्या नावाने, केल्या कधी दाताच्या कण्या
तर कधी मारून दंडे चढवला बुरूज हिरकणी
सगळा खटाटोप होता मिळविण्यास फक्त दाणापाणी
हा काय किंवा तो काय स्तर, सगळ्या सारख्याच श्रेणी

पूर्वीच केली होती आपण पेरणी
आता नको कुणाची वाखाणणी, ना हवी राखणी
नको त्या गोष्टींना लावूया चाळणी

आता फक्त तुझ्यासाठीच पाजळणार वाणी
जीवन जगू या मस्त, झुगारून वेळ अळणी
मज घे तू कवेत आता तरी राणी
वितळण्या आधीच जीवनातले लोणी
बाहेर होऊ दे खुशाल आणीबाणी!

Recipe

  

ती हसली, तो हसला 

ती रुसली अनं तो फसला

असाच सुरू होतो प्रत्येक मसला

घरोघरी मग बनते भाजी टाकून गोडा मसाला

सोबती

 सोबती

========

बरेच लोकं अनूभवतात सोबतीमधला एकटेपणा 

पण माझ्या एकटेपणातही असते तू सोबत

मला न कशाची भिती 

जरी कितीही कठिण परिस्थिती 

तारून नेईल नक्कीच, माझी तुझ्यावरची प्रिती

याची मला उगीच नाही खात्री, 

वेळोवेळी मी अनूभवली अनेकवेळा हि प्रचीती 

मला नको आता कुणाकडून पावती

तूच माझी खरी सोबती  

बोभाटा

 उगीच बोभाटा नको 

म्हणून म्हटल बंद दरवाज्या मागे करु या कि चर्चा

तर तिनं काढला त्यावरून भला मोठा मोर्चा 

मी म्हटलं, आता निघालाच आहात तर .. 

जरा वाड्यावर या .. काय, हवं तर तिथे करू चर्चा

मग काय, अजूनच वाढला गदारोळ 

मला समजेच ना, नक्की होतोय का ईतका घोळ

शेवटी म्हटलं, आता शेवटची संधी देतो 

करणार का चर्चा?

कि वेळ गेली म्हणून दोघे हात चोळीत बसू

जनता झाली वेडी, म्हणे आता डांबर फासू 

पण निळू फुलेंच्या चाहत्यांच्या गालात हसू

यात्री - १

आज अचानक दचकून उठलो रात्री,

तेवढीच काय जिवंत असल्याची खात्री.

वैचारिक क्षमतेला तर लहानपणीच लागली शाळेची कात्री,

आता आपण फक्त निर्वाणापर्यंतचे यात्री.

यात्री - २

माझ्या प्रवासात भेटली एक स्त्री,
तिने आणली शिस्त, जणू कपड्यावर मारली इस्त्री.
मग काय,
प्रयत्नांच्या रचून विटा बांधले मनोरे जणू मीच मिस्त्री.
ती न् मी मजेत, भुकू दे मग कितीही कुत्री,
झोपतो आम्ही निवांत, रोज रात्री,
सगळ्यांना शुभरात्री शुभरात्री.

थेंबे थेंबे तळे रिकामे...

बंद कर आधी तो पाण्याचा नळ,

नाहीतर लवकरच दिसेल सगळ्यांना समुद्राचा तळ.

येणाऱ्या पिढ्यांसाठी माझी कळकळ,

तर तुम्हाला वाटते, माझाच चालू आहे म्हातारचळ.

कचरा, प्रदूषण, जोडीला युद्धाची हिंसा,

वाढवते माझी मानसिक मळमळ.

काय म्हणेल पुढची पिढी बघून समुद्राचा तळ?

काय म्हणेल पुढची पिढी बघून समुद्राचा तळ?

"अरे बापरे! इतका कसा काय साठला मळ?"

फोटो टाकावा सोशल मीडियावर, दाबून फोनवरची कळ.

सूर्यदेव बघून हे सर्व म्हणेल—

"तळपतोय युगाने युगे, मानवा तू आता मात्र काढ पळ!"

"Facebook feeds will not feed humans, crops will! Invest time wisely." 🌾🚫📱

चक्रव्यूहातून बाहेर पडताना...

दिवसेंदिवस जीवन होऊ लागले क्लिष्ट,

चालणार नाही आता करून फक्त काबाडकष्ट.

विश्रांती घेऊन करा विश्लेषण,

दाखवा लागेल तितके धारिष्ट्य, शोधा मार्ग विशिष्ट.

मिळेल तोडगा हमखास,

तोवर प्रकृती, विचार सांभाळणे हेच सगळ्यात जास्त इष्ट.

बाईंना दाखवा आईंना

आईंना ही सबसे अच्छा दोस्त होता है 

हा तुम खुबसुरत हो, और रंग भी अच्छा जचता है.  

वाह वाह तो बहाना है, वाह वाह तो बहाना हे 

तुम्हे लगता है तुम्हारे शब्दोक् मायने है .. 

हमारा प्यार तो शब्दो के परे है .. 

तुम्हे समझे हमारा प्यार बस ईसलिये वाह वाह करते है 

बाकी तो तुम्हारे घर पे आईने तो है हि

Inspired the above as a response to following.

खिडकितली ती

 Stumbled upon this, so wrote this प्रतिसाद 

===

रोज, अगदी रोज येतेस खिडकीत, वाजताच साडे दहा

जणू मलाच मनातल्या मनात खुणावतेस, मला येऊन पहा,

तु रोज ठरल्या वेळेस येणार तुझे काळे भोर केस बांधून

माहीती असूनही मी आपला तरीही धडपतच कसा बसा 

येतो खिडकीत, अर्धी चड्डी अन् घरचं बनियन चढवून

कुंडीत नसलेलेल्या झाडांना देतो पाणी तुझं नाव घेऊन..

कसं ग जमतं तुला? कसं ग जमतं तुला.. 

ईतकी तंतोतंत वेळ पाळणं, 

आणी ईतक्या दूरून, 

कसं काय करतेसं माझं खेळणं 

दिसतेस ईतकी गोड, 

पण हे तर सर्रास छळणं 

कधी बोलाव कि मला तुझ्या घरी प्यायला चहा

बघ धावतच येईन, घेउन मी माझं गाळणं 

असो..  १-२ घटका का असेना, तेवढाच आपला विरुंगुळा 

नाही तर चावतच असतो जबाबदार्यांचा मुंगळा

होर्मुझचा तह

तू मला तेल देच

मी सगळ्यात बलाढ्य,

मी अख्ख्या जगाचा तलाठी

सगळ्यांत जोरकस माझीच लाठी ।।१।।

तू जा तेल लेने

अभी चखाता हूँ मजा

होर्मुझ ओलांडणाऱ्यांना देईन सजा

तेल लेना क्या, पड जायेंगे सबको लेने के देने ।।२।।

आता सुटणार कसा काय हा पेच?

कोण देईल कोणास शह?

जगालाच पोळणार हा दाह ।।३।।

त्यापेक्षा दोन आठवडे करू विचार

पूर्ण करू सट्टेबाजारातला आपापला मोह

तोपर्यंत करा की तात्पुरता तह ।।४।।

नंतर नराधमांना नि:शंक ठेच

त्यात सगळ्यांनाच लागणार थोडीफार ठेच

संबंधित नसून इतरांनाही खेच

सुटला तर सुटेल पेच

नाही तर दशकानुदशके चालेल तेच तेच ।।५।।

होर्मुझची सामुद्रधुनी

एकाहून एक मंडळी दळिंदर,

त्यांच्यात एक सगळ्यात जास्त बिलंदर.

एक म्हणतो नाच, जणू काही अवघे जग बंदर,

दुसरा म्हणतो, गलबत सोडून तर बघ,

होर्मुझ सामुद्रधुनीच बनेल त्याचं अंतिम बंदर

तेलकट माकडचाळे

डार्विन म्हणे माणसाचे, पूर्वज होते माकड
केळं मिळताच विसरते ते, आपसातले भांडण...
प्रगतीशील मानवास हवे केळे, अन् जोडीला तेलाचे तळे

तेल म्हणताच आठवते युद्ध, जणू तेल हेच युद्धाचे वंगण!
लढतो मग कुणाशीही, कसाही आणि कुठेही असू दे रणांगण
तेलाने सिंचण्यास, स्वतःचेच अंगण!