धुरंदर विषकन्या

किती मोठा तिचा जिव्हाळा

एवढा छान रचला तिने हा सोहळा

मर्यांदेचा मी पुतळा 

क्षणार्थात पडलो दुबळा

जिव्हाळ्याचा सोहळाच मुळी होता सापळा 

जीजाजींबद्दल जिव्हाळा

पांडूरंगाचे भक्त तुम्ही 

काय पावसाळा, काय उन्हाळा

रंग शोभूनी दिसतो जरी काळा

आवडता रंग तुमचा निळा 

नको आपणास काजळाचा ठिपका

नको आपणास आधार कार्ड 

ओळख त्यास पटली केव्हाच आपली

नाहीतर बदडला असता बेदम होईस्तोवर काळा निळा

तुमच्या अंगी नाना कळा

कुठे शिकला शाळा

गुरूंजींनी मारला शाळेलाच टाळा

उन्हाळ्याच्या सोसता खुशाल झळा

आधार कार्डवर नकोच चाळा

पावसाळ्यात करता जनजागृती 

वदवूनीः पाणी गाळा, नारु टाळा

अजरामर

 केल्या आपण किती कृल्प्त्या नी कुरापाती 

खर्चं करुन झाली कमी खाती

जमा खुप अक्कलखाती

दगडी लेण्यां बघतानाच्या 

तुझ्या नी माझ्या स्मृती 

चिरकालासाठी कोरल्या थेट ह्रदयावरती

बोलबच्चन

 दुध उकळता भांडे जसे करपले

प्रेमात तुझ्या मन माझे खरचटले
जीवन जसे जसे भविष्यात भरकटले, 

सहवासाविना तुझ्या, तुझ्या आठवणीं जणू शुल्लक टरफले

खरं सांगू माझ्या जीवनात, माझे मन परत कधीच न करमले

आधुनिक म्हण

ध्येय असताना मार्ग हुडकणं अवघड नसतं,
मार्ग सापडेल म्हणून जंगल तुडवणं सोपं नसतं.

अनादी

झोपून झोपून उबवतो गादी
नर मुळातच आळशी, नादी
येताच हक्काची मादी
तयार होतो घालून खादी

आतंकवाद ९/११

रागासारखा नाही अजातशत्रू
संगतीने त्याच्या दुःख झाले जिवलग मित्र
राग, लोभ, द्वेष, हिंसा सर्वत्र
शैतानानेच जणू रचले षडयंत्र
बनवून रागास मानवतेचा अजातशत्रू

चटक्यातून सुटका

सद्सद्विवेकबुद्धीचा जाणवतो दाह

किती करावा म्हणतो मी उहापोह 

अनुगच्छति प्रवाह, आयुष्य होई सुखावह 

Lost in Social media

 दृश्य असावं असं कि बघतच रहावं

गाणं असावं असं कि एकतच रहावं

गुंता असावा असा कि गुंतूनच रहावं

कुरण असावं असं कि चरतच रहावं

सात्विकता

चहाच्या जोडीला खाल्ले पोहे
पोह्याच्या जोडीला ऐकवले दोहे
दारूच्या जोडीला चाखला चकणा 
चकण्याच्या साक्षीला बेवड्याच्या आणाभाका
  

आधुनिक म्हण

 रात्री दारू, कुशीत पारू

भोग

 सोमरस असो व अमृततुल्य 

करावे सगळ्या द्रव्यांचे प्राशन 

मनोसक्त करावी मजा 

मेंदूला द्यावा वैचारिक आराम 

आणि शरीराला द्यावे कष्ट 

सुगरण

मी आहे सुगरण
करतो मस्त शिकरण
शिजवतो भात; सातच्या आत
वाढताना वरण, डाव पडला तुपात 

शीण

जगभर भटकलो वणवण
ना साजरा केला कुठचा सण
डोक्याला सतत भणभण
अंगात सतत कणकण

आत्मकथा

 प्रत्येकाची असते विशिष्ट गोष्ट

त्यात कुणीतरी असतं खाष्ट

कुणी खायला असतं तयार अन्न उष्ट

त्याला देतात प्रोत्साहन, हेच सगळ्यात चविष्ट

कुणाचे जुळतात संबंध घनिष्ट

तर काहींचे उडतात खटके, मुळातच ते नतद्रष्ट

गोष्टीतल्या सगळ्या पात्रात, गोष्ट सांगणारा सगळ्यात विशिष्ट

तो म्हणतो मीच करतो सगळ्यात जास्तं कष्ट

मलाच पोसा, मला व्हायचंय अजून धष्टपुष्ट 

काहीही

=============
इकडचं जुळत नाही
तिकडचं सुटत नाही
चालू आहे काहीही
किती दात काढायचे - हि हि हि

लवचिक कवी

 कधी दारू तर कधी चहा

कधी चकणा तर कधी पोहे
कधी चारोळी तर कधी दोहे

महाविद्यालयीन प्रेम

 प्रिये ये लवकर, टळेल त्वरेने हे पर्व

शास्त्र, कला, गणित, वाणिज्य
बदलेले तुझ्यासाठी किती वर्ग
कशाचाच  नाही मला गर्व
मिळून दोघे करु द्विगुणित सर्व

गर्वाची शाळा

आयुष्यभर भरतो सतत शाळेचा वर्ग
ज्ञानाऐवजी प्रत्येकजण गोळा करतो फक्त गर्व
झुगारून पुस्तकी ज्ञान सर्व
एखादाच घडवतो काही नवीन, सुरु होते नवीण पर्व

आधुनिक म्हण

ना काही विचार, ना काही आचार
फक्त शब्दांचा सतत भडीमार

पौर्णिमेचा चंद्र

देवांचाही देव इंद्र 

घेऊ शकत नाही विकत 

पौर्णिमेचा हा चंद्र

मीही तुझ्यासाठी फक्त तुझ्यासाठी आणतो 

त्यास पृथ्वीतलावर, बघून अमावसेची रात्र 

व्यर्थ

================
अर्थार्जनासाठी घालवतो अनोमोल वेळ
वेळे म्हणजे अर्थ, तरी व्यर्थ विचारात खालावू नये वेळ
अर्थार्जन व्हावे व्यर्थ
कळेल तेव्हाच काळाचा अर्थ
दानशूर आम्ही निस्वार्थ

आधुनिक म्हण

मोत्यांचा हार काल्पनिक
चालवी संसार वास्तविक 

==

बोलाचिच कढी बोलाचाच भात

प्रवास

प्रवासाची गती ठरवते वाहन
प्रवासाचे अंतर ठरवतो भूगोल
प्रवासाची किंमत देतो वेळ 

प्रवासाचा फायदा व्यक्तिमत्व 

आधुनिक म्हणः गाडी

घ्यावी अशी गाडी
जिला पेलवेल आपली जाडी

ट्र्क ची पाटी

टाळा घोटाळाः नियम पाळा

तर्क

शरीरास घातक रोग - कर्क 

अन मनास घातक रोग - तर्क 
घेतला जरी अमृताचा अर्क
शनीची दृष्टी राहणार कायम वक्र 

बाशिंग्या

ज्यांनी वाचलं पुस्तक
ते चाळत नाही मुखपुस्तक 

चोळी

हात चोळीत गेला
दुसरा हात चोळीत गेला

नामंजूर

कळण्याआधीच काळात होशील लुप्त

मिळणार नाही कधीच गाडलेले धन गुप्त
उगाच विचार ठेऊं नकोस सुप्त
देवीचा नाही, ना देवाचा, तू हो फक्त कर्माचा भक्त
लागलंच तर आटीव थोडं रक्त
मार्ग हाच एक, जाचातून होण्याचा मुक्त 

भोक

रसिकांस दिसतो नभीचा चंद्र
अरसिकास दिसते नाभीचे छिद्र
ज्यांची वृत्तीच मुळी क्षुद्र
ते काय आळवू शकणार पावसा-साठी इंद्र 

सोडा

ती लटक्या रागाने म्हटली
किती पिता, 

स्कॉच तरी सोडा
तो म्हटला नाही, 

स्कॉच बरोबर नकोच सोडा

बायकोचा कोप

बायकोचा माझ्यावर सतत कोप
म्हणते रात्री लागत नसेल जर झोप
तर पी दूध उगाळून जायफळ
घालवतोस किती रे वेळ वायफळ

गुपचूप मिट डोळे, नाही तर देईन चोप

Covid

आला आला covid
बाळगू नका भिड
जमवू नका उगाच भीड
उगाच करू नका चीड चीड

Covid - 2

 घरी बसा शांत

त्यानिमिताने काढा थोडी उसंत
कुटुंबाबरोबर रहा आनंदात
एकमेकाचीच तर होती ना पसंत

तत्सम, आता तोंडाला सुटले पाणी 

साप्ताहिक

एकालाच हाकत असे मी सात घोड्याचा रथ
तुडवण्यास खडतर जीवनपथ
देवकृपेन मिळाली तुझी साथ
भरतोस रंग, जणू पानामधला काथ

देव

 internet गुरु सांगतात शोधा देवाला 

internet गुरु सांगतात शोधा देवाला 

देव तुमच्यातच आहे. शोधा त्याला 

आम्हाला खिशातली घराची किल्लीही न सापडे

ठेव देव तुझा तुझंपाशी 

माकड तुझ्या उशाला

बेचव

काटेबद्ध जगणे, करते जीवन बेचव

जणू रोज एकच काम

ढकला कालनिर्णयाचा रकाना 

तंबाखूलाहि येते खरी चव

मळण्यावर घालून चुना 

दिनचर्या - बळे बळेच क्रीटीव्हिटी

रोज करावे स्नान 

हे तेर सगळ्यात आसान 

जोडीला करावे आसन 

सुदृढ राहील शरीराबरोबर मन 

जेवणयाऐवजी करावे आचमन 

विष्ठेचे करावे नियमित गमन 

डोक्याला लावावे तेल 

नाही तर आहेच उजडा चमन 

ध्यानी ठेवून क्षणभंगूर जीवन 

करावे सतत हरी नमन 

ओबामा

गुरुजी : मुलांनो, तुम्ही मोठ्यांचं, मुख्यतः आईवडीलांचे ऐकले पाहिजे. चांगले संस्कार तुम्हाला नुसतंच तारणार नाही तर त्यांच्या मुळे तुम्ही जीवनाची बाजी मारणार .. हे नक्की. 

बंड्या : गुरुजी, माझे बाबा पण असंच काहीतरी सांगत असतात. 

गुरुजी : अरे वा, फारच छान. 

बंड्या : हो, ते मला नेहमी म्हणतात, तु तुझ्या आईचं ऐकत जा, तुझं भलंच होईल.. मी पण तुझ्याचं आईचं एकतो.. हो की नाही 

गुरुजी : अगदी बरोब्बर , मी सुध्दा माझ्या मुलांना तेच सांगतो घरी .. 

बंड्या : गुरुजी, परवा तर बाबांनी भन्नाट गोष्टं सांगितली … 

गुरुजी : अरे वा, सांग की मग आम्हाला. 

बंड्या : तुम्हाला सांगू? आवडेल का तुम्हाला मी सांगितलेली गोष्टं? 

गुरुजी : मुलांनो, काय, ऐकायची का बंड्याची .. म्हणजे बड्यांच्या बाबांनी बंड्याला सांगितलेली गोष्टं. 

मुले : हो … 

बंड्या : खरंच. अरे वा .. तर ऐका .. 

बंड्या : तर बर का मुलांनो … हि गोष्टं. आहे माझ्या बाबांची.. तसं पाहिलं तर बाबांची नाही, 

म्हणजे खरंच सांगायच बाबांच्या बंड्याची, म्हणजे  त्यांच्या वर्गातल्या बंड मुलांची.  

म्हणजे .. विस्तारून स्पष्टपणे सांगायचे झालं तर … माझ्या बाबंनी, म्हणजे तुमच्या बंड्याच्या बाबांनी, त्यांच्या लहानपणच्या बंड वर्गमित्राची .. त्यांच्यातल्या बंड्याची मला .. म्हणजे तुमच्या बंड्याला सांगितलेली गोष्टं .. कळलं का ? 

बंड्या : गुरूजी ऐकताय ना .. 

गुरुजी : ऐ बंड्या .. गोष्टं सांग रे … नुसता वाहवत जातोस. 

बंड्या .. हो सांगतो सांगतो 

बंड्या : बर का मुलांनो .. तर बाबांचा वर्गमित्रांच नाव उगीच बंड्या नव्हते , तो फार बंड पणा करायचा — ना गुरुजींचं ऐकायचा , ना मित्रांचं ना कोणाचंच .. मनात येईल ते करायचा .. वाट्टेल त्याची खोडी काढायचा 

गुरुजी आणी मुले … मग .. पुढे काय ..

बंड्या : सांगतोय ना .. तर त्यांच्या वर्गात नविनच ईंग्रजी शिकवायचा सुरूवात झाली होती … त्यांच्या गुरुजींनी नियम केला - सगळ्यांनी वर्गात ईंग्रजीतुनच बोलायचं.  सगळ्यांसाठीच नियम होता तो. 

गुरूजी : अरे वा .. हि तर फारच छान कल्पना आहे. आपणही आणुया अंमलात?

बंड्या : अहो गुरूजी .. जरा शांत बसा .. उगाच फाटे

फोडू नका .. 

गुरुजी .. बंड्या 

बंड्या .. माफी माफी .. ते जरा गोष्ट सांगण्याच्या नादात ..  हं तर आपला बंड्या .. म्हणजे बाबांच्या वर्गातला बंड्या बर का .. मी नाही .. असाच खोड्या

काढत होता घरी/ शाळेत  .. नुसता धुडगूस 

बंड्या: सगळे वैतागले होते .. शेवटी

गुरुजी म्हणाले …म्हणजे गुरूजी तुम्ही नाही .. बाबांचे गुरूजी … हा ते म्हणले.. “  मीच सांगतो समजाऊन याला ..”

गुरूजी : हो रे कळलं मला तेवढं. मी काय गाढव आहे ? .. गाढव कुठला… 

बंड्या : अमं.. आता मला काय माहीत .. तुम्ही गाढव आहात का नाही, मी तर अजून शाळेतच आहे ना … 

गुरुजी : बरं बरं .. पुढे 

बंड्या : हा .. तर बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांच्या गुरुजींनी , बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांच्या बाबांची आणी बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांच्या आईची भेट

घेतली.  बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांच्या .. 

गुरुजी : अरे कळलं ना .. पुढे 

बंड्या : बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांच्या बाबांनी सांगितलं .. हे पहा गुरूजी .. कुणाचहि ऐकतं नाही हा … कुणाचंही ऐकले नाही तरी चालेल! पण … 

पण याने त्याच्या आईने सांगितलेलं ऐकायलाच पाहिजे .. अहो भलं होईल त्याचं. 

गुरूजी : हो बरोबर आहे .. 

बंड्या: अगदी बरोबर.. बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांचे गुरजीहि हेच म्हणाले .. “अगदी बरोबर” … आणी म्हणे .. मीच सांगतो समजाऊन त्याला 

मुले … मग पुढे काय झालं 

बंड्या:  तर बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांच्या गुरुजीनीं 

बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांला बोलावलं आणी म्हटले .. “बंड्या … अरे बंड्या … “ 

गुरूजी : मग 

बंड्या: बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांच्या गुरूजीं ना ईंग्रजी फारसं येतच नव्हतं आणी आईच ऐकत जा हे सांगायचं कसं … असा त्यांना प्रश्न पडला? .. मग ते म्हणाले … “बर का .. Obey मा … “

काय असेल ते असेल, पण आमच्या बाबांच्या वर्रगातल्या बड्यांच्या मनावर काय, त्या दिवशी त्यांच्या वर्गातल्या सगळ्या मुलाच्या कानांवर शब्द घुमले … बर का ओबे मा … बर का ओबे मा .. आणी बंड्या सुता सारखा .. सरळ!

आणी … बर का … माहितीय का,  नंतर काय झालं ?

मुले: … काय 

बंड्या : पुढे हाच मुलगा मोठे पणी झाला बरंका ओबे मा … म्हणजे American president बॅंरेक ओबामा … 

आईंच ऐका .. म्हणजे ओबे करा … president पण व्हाल! 

the end. 

हमी

कसे लागेल हाती मोठ्ठे घबाड एक-रकमी

प्रयत्नात याचं नेहमी, कामगार मंडळी पराक्रमीु

कधीच काही पडणार नाही काही कमी

प्रत्येकालाच हवी असते अशी हमी

अंकुर

 क्षणभंगुर प्रयोगासाठी पुरले ऐक बी

दिवस गेले, गेले कित्येक आठवडे

भेदून खडकाळ जमीन फुटला होता तोच अंकुर

खत नाही, पाणी नाही, माळ्याची सतत कुरकुर

अंकुरास खात्री बिजाची, 

किस्स्याचा हिस्सा

आठवणीत घालवले तिच्या वर्षे वीस

का तर म्हणे दिला होता तीन एक किस

दोडक्याच्या त्या किसावर खुप लिहिले किस्से 

अनं उरलेल्या आयुष्याचे तिलाच दिले सगळे हिस्से

येतो... जातो...

येतो जातो,
येणारा नक्की जातो,
जाणारा क्वचितच येतो.

चारोळ्या

 माझ्या चारोळ्या

जणू स्वछंदि मनाच्या आरोळ्या

कधी पांढर्या कागदावर रेषा काळ्या

तर कधी वर्मी बसणार्या बंदूकीच्या गोळ्या

छंद

कर्तव्याचं करूनी दुकान बंद

जगा थोडसं, होऊनी बेघूंद

जोपासा हा एकची छंद

जरी वातावरण कुंद

येई आनंद ऊदंड

खट्याळ बाळ

 एक मुलगी फारच खट्याळ

हसतेय मिश्कील, घालुन गळ्यात माळ

फारच वेगाने धावतो काळ

बघता बघता, मोठ्ठी झाली माझी बाळ

भुट्टा

प्रेम कधीच हरवत नाही

हरवतात ती प्रेमळ माणसं

व्यावसायिक जगरहाटित

मक्याचे दाणे मिळतात

मिळत नाहीं ते देणारी कणसं

तसंच अचानक थोडंफार मिळतं प्रेम

मिळत नाहीं ते देणारी प्रेमळ माणसं

अनुभव

 आयुश्यात भेटले खुप खाष्ट

त्यांच्यापायी पायी भोगले खुप कष्ट

पण नव्हते कुणीच मनाने दुष्ट

विविध अनुभवांनी केलय मला धश्टपुष्ट

प्रतारणा

प्रतारणेने मनाला लागली हूरहूर
जगणे जाहले मरण्याहूनी भेसूर
प्रत्येक क्षण येतो नव्याने बनूनी आसूर
मात करूनी त्यावर क्षणोक्षणी,
जगण्यात शोधतो नवा सूर

व्यसनी

पान विडी तंबाकू चूना

गेला तो जमाना

Jin, Rum, whisky आणी vodka

बाटल्याचा रचलाय सध्ध्या खजाना

घटिवत

घटिवत 

दुनियाभर फिरून मारले खुप झोल

उगीच बडवतो मी माझाच ढोल

तुझ्याविना सगळंच फोल

सुखी मनाचे हे दु:खी बोल

विजिगीषु वृत्ती

 उगीच पाजळू नये बुद्धीची धार,

म्यानातच शोभते गुप्ती, जरी असली कितीही धारदार।

थोडं इकडून, थोडं तिकडून,

सगळेच कमावतात संपत्ती,

जमवतात भाऊगर्दी देऊन पंगती।

सांगतात देवाच्या नावाने उक्ती,

सगळ्याच अहंकारी युक्ती

जरूर बाळगा गरजेपुरती विजिगीषु वृत्ती,

मनी करा देव भक्ती

====•

विजीगूषु वृत्ती विजीगुषी वृत्ती

अरे पालकांनो काय कप्पाळ विजूगीषु वृत्ती

या वयात काय नी पुढेदेखिल,

जाणवेलच लगेच,

सु शी जरी नीट झाली ना त्यातुन पण मिळते खुप तृप्ती 

उगीच पाजळू नये बुध्दीची धार 

म्यानातच शोभते गुप्ती जरी असली कितीही धारदार

थोडं ईकडून , थोडं तिकडून 

संगळेच कमावतात संपत्ती

जमवतात भाऊगर्दी देऊन पंगती

सांगता देवाच्या नावाने उक्ती

सगळ्याच अंहकारी युक्ती

जरुर बाळगा गरजे पुरती विजूगीषी वृत्ती 

मनी करा भक्ती 

नाही हि सक्ती 

==